بیشتر ما در اشتباهیم. در اشتباهیم که فکر میکنیم اومدیم اینجا فقط واسه خوشبخت بودن و شاد بودن. اشتباه میکنیم که فکر میکنیم اینجا نباید آب تو دلمون تکون بخوره و اگر بخوره احساس بدبختی می کنیم. ما اشتباه میکنیم که فکر میکنیم این یه تور صرفا تفریحیه. یا حداقل من اینطور فکر میکنم.

        این یه اردوی آمادگیه. مث اردوی تیم ملی. مث اردوی المپیاد. ما اینجاییم چون قراره واسه یه مرحله بهتر و بالاتر آماده بشیم. تا اونقدر خودمونو ورزیده کنیم که مدال بگیریم. که اگرم مدال نگرفتیم حداقل جزء بهترین ها باشیم. اردوی تیم ملی هم خیلی سختی داره. تمرینای هر روزه، رژیم های سخت و خاص. دوری از خانواده. سرخوردگی های متعدد بعد از شکست های مقطعی، ساعت خواب منظم و خیلی چیزا که خیلی از ما حتی حاضر به تحمل یک روزش نیستیم. اما این آدم اگر این سختیها رو تحمل نکنه مدالی هم به گردنش نمیفته. جایگاهی هم نصیبش نمیشه. المپیادیه هم همینطور.

        زندگی و به دنیا اومدن ما هم همینه. من آدم باید بدونم که فقط نیومدم واسه لذت بردن. اصل، یه چیز دیگه ست.  لذت ها فقط حاشیه ان. لازمه که همیشه باشن و حس بشن ولی کسی که فقط به اونا اکتفا کنه باخته.